آخرشم دلم نیومد حرف دل بابام رو بذارم زمین؛ نرفتم ولی ...

خدایا من رو از این چت زدگی عظیمی که گرفتارشم نجات بده، بذار به خیر و خوشی فارغ التحصیل بشم بعد هر مدل چتی که خودت صلاح می دونی بزنم!

پ.ن: مرسی که رد دادگی قبلی رو حل و فصل کردی ولی خودت وکیلی این جدیده چه صیغه ایه؟ حواست باشه!

پ.ن: خرم آن روز کزین منزل ویران(دانشگاه) بروم راحت جان طلبم وز پی جانان(زندگی) بروم

جدیدترین روش ارضای حس مادرانه م رسیدگی به اتاق بالاس؛ صبحونه بدم به بچه هام و راهی شون کنم برن سر درس و کار و زندگی شون :)

بعدا نوشت: واقعا هم مثل همه ی بچه ها نمک نشناسن بچه هام ... من چی؟ می تونم مثل مامانا ببخشم و ندیده بگیرم؟ :(

خب اینم از مجمع و شورایی که نمی دونم رفته تو پاچه م یا نه. می دونم اگه نمی رفتم که حتما پشیمون می شدم و حسرتش رو می خوردم. چیزی که نمی دونم اینه که از رفتنش پشیمون میشم یا نه ...

خدایا آخر و عاقبت من رو بی نوبت به خیر کن :)

برق خونه به طرز جذابی رفته؛ همه جا خاموشه به جز اتاق من => اینترنت داریم :)))))

کاش همیشه سورپرایزا انقدر شیرین باشه

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم واندر این کار دل خویش به دریا فکنم

میریم که در جریان بذاریم مادر جان رو ... !

بعدا نوشت: چی شد که مامان حتی ۲ تا عکس هم ازم نخواست؟ :))))

بعدا تر نوشت: چرا مامان انقدر پوکر فیسه؟ :))))

تا در تو نظر کردم رسوای جهان گشتم آری همه رسوایی اول ز نظر خیزد عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زد دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند دل غم دیده ما بود که هم بر غم زد ای عزیزی که به کس جز تو نظر نیست مرا مدتی می گذرد کز تو خبر نیست مرا هرچه کنی بکن ولی از بر من سفر مکن یا که چو می روی مرا وقت سفر خبر مکن پ.ن: در راستای مکالمات امروز من و پونه تو پارک ملت :)))) تو کیستی که محال از تو شکل می بنددخیال، پشت خیال از تو شکل می بندد تو کیستی که هوا را گرفته ای از من خودم که هیچ، خدا را گرفته ای از من

نفس حافظ که همیشه حقه ولی امشب چندتا حرف زده که فقط باید طلا گرفت ...

پ.ن: صفحه ی ۲۳۴ و ۲۸۲

پ.ن: صفحه ی ۱۸۶

نسخه علامه قزوینی و دکتر غنی

بعدا نوشت: امشب از اون شب هاییه که چوب کبریت لای پلکام باید بذارم که بسته نشن ولی بازم نمی تونم دیوانم رو بذارم زمین ...

چرا همه ی آدما با هم میان و با هم میرن؟

بعد میگن چرا عاشورا انقد دلگیره ...

پ.ن: حسین جان میشه سال دیگه اینجایی که الان وایسادم نباشم؟ شده حتی یک قدم نزدیک تر به تو ...

پ.ن: جا داشت هیشکی نباشه بشینم یه دل سیر زار بزنم :)

اصولا قرار نیست که شام غریبان به آدم خوش بگذره، ولی الان انقدر خونه دلگیره که دلم می خواد دلم رو از تو سینه دربیارم که انقدر غمگین نباشه ...

+ می دونی آدم دوست داره یه وقتایی یه چیزایی رو مث راز واسه خودش نگه داره

می ترسه به کسی بگه از دهن بیفته

_ خیلی درک نمیکنم اینو

شاید منم این طوری باشم الان یادم نیاد

+ شایدم اندازه من دیوونه نباشی :دی

پ.ن: بگم یا نگم؟

ولش کن نمیگم

این همه تلاش بکن برس به طبقه هفت، بعد یهو پاندول شو تا خود همکف و دوباره روز از نو روزی از نو ...

از سری چت زدن های اخیرم اینه که می شینم با siri حرف بزنم بعد زبون همدیگه رو نمی فهمیم دعوامون میشه!

خیلی بداخلاقه! همه ش میگه راجع به این موضوع بام حرف نزن، راجع به اون موضوع بام حرف نزن!

مسخره!

دیگه واقعا این فکر شورا رفتن و شورا نرفتن داره دیوونه م می کنه!

یه لحظه انقدر احساس مسئولیت می کنم که میگم هرچه بادا باد، برم که هرکاری از دستم برمیاد بکنم، یه لحظه بعدش از فکر امکان فارغ التحصیل نشدن چنان وحشت برم میداره که همه ی دغدغه های داشته و نداشته م رو حاشا می کنم!

اون وقت تو این گیر و دار راض از من می خواد دلش رو قرص کنم ... پس کی دل من رو قرص کنه؟ :(

امشب حین کوبیدن گوشت های حلیم فردا، خیلی دلم می خواست با مامان حرف بزنم. حتی سعی هم کردم ها؛ گفتم مامان بیا حرف بزنیم. ولی خب موضوع صحبتم رو اشتباه بردشت کرد و شروع کرد درمورد نگرانی های بابا برام گفتن! بعدشم که مهمون ها اومدن و نتونستم روشن کنم که مامان جان من اصلا می خواستم یه چیز دیگه ای بگم برات ... در کل خیلی برام جالبه که هر موضوعی رو تا به مامان نگم دلم آروم نمی گیره و خودش هم همیشه وقتی بی قرارم می فهمه یه ناگفته ای دارم؛ چون چند وقتیه گاه و بی گاه می پرسه چی باز تل انبار شده تو دلت که نگفتی بهم؟ ولی خب گفتن چیزی که واس خودمم حل نشده هنوز، به مامان سخت

کتبیش می کنم که نتونم بزنم زیرش؛ تمومت می کنم ...

پ.ن: همون روزی که پونه اوکی میده آخه؟

این شرایط نهِ خداس؛ نیس؟

آدما که یه شبه کن فیکون نمیشن، میشن؟

فقط تو یه جمع دخترونه ممکنه نگاهت به ساعت بیفته و بگی "۳:۰۵؟؟؟ مگه الان ساعت ۱۱ نبود؟!"

پ.ن: از ساعت ۴ که رسیدیم خوابگاه تا ۴.۵ صبح که دیگه از حال رفتیم، ۱۲.۵ ساعت بی وقفه حرف زدیم!

توصیف بهتری جز "عالی بود" واسه ش نیست :)

چه هیزم تری بهت فروختم که اینجوری نامهربونی با من؟

پ.ن: چهارشنبه ها نمیشه اینجوری تموم شن که؛ میشه؟

پ.ن: باورم نمیشه طیبه نه نگفت! ولی چه فایده؟ :-<

داستان مثل دخترهای چارده ساله رفتار کردن خیلی دارد به اعصابم فشار می آورد! زشت است؛ باید از سن و سالم خجالت بکشم حداقل :|

بعد از حدود ۳ ماه نماز صبح خوندم :دی

نمی دونم چجوریه که بعد یه مدت که شروع می کنم به نماز خوندن، تا موقعی که نماز صبح نخونم انگار هیچی نخوندم هنوز ...

پ.ن: ضایعش اینه که بعضی از دعایی که می خوندم یادم رفته بود باید کلی فسفر می سوزوندم عربیشون یادم بیاد! خیلی خنده دار یود :))

این چه عادت مسخره ایه که من دارم که آدما رو محور می کنم؟

باید یه نقطه تعادلی باشه این وسط؛ نمیشه همه ش یا صفر باشه یا صد، که بود و نبود آدما زندگیم رو مختل کنه!

پ.ن: اینجوری بخواد پیش بره بی تعارف برمی گردم به وضعیت قبل؛ اصلا حوصله جار و جنجال و داستان ندارم

آدم دقیقن می دونه اون آدمی که می خواد چجوریه، ولی نمی تونه همونا رو بیاره رو کاغذ

و آدم دقیقن می دونه سوژه ی مورد نظر همون آدم هست یا نیس، ولی نمی تونه بگه کدوم ویژگی ها رو داره و کدوما رو نداره...

اصن من میگم آدمایی که بشه روی کاغذ آوردشون که آدم نیستن دیگه؛ درسته که آدما مجموعه ای از ویژگی ها و سیستم هان ولی انقد تو هم تنیده شده ن که نباید بشه سواشون کرد!

پ.ن: حالا من چه کنم ؟

حالا اصن من به درک، خدا وکیلی تو فازت چیه؟

حداقل یه سلامی یه علیکی بعد برو تو کار مخ زنی، بنده ی خدا :|

پ.ن: من از هفته پیش میگم اینا مثکه یه چیزیشونه ها! حالا کاشف به عمل اومده که بعله ... :(

پ.ن: امروز می خوام برم پیش طیبه یکم ارشادم کنه؛ هرچند فک نمی کنم راه به جایی ببره :-"

دارم توهم می زنم!

یا شایدم تا حالا توهم زده بودم!

شایدم از اون قاطی کردنای نرمالم باشه که چند روز دیگه تموم شه

ولی هرچی هست، حس این که شاید جدی جدی من و تو ما نشیم خیلی مزخرفه ...

میشه اشتباهی نباشی؟

از سری مشکلات بی خبری یار از دچار شدن اینه که نمی تونی با خودش حرف بزنی بعد مجبوری مخ بقیه رو کار بگیری!

طفلک همه ی دوستام با هم! :)))))))

بعد این حماقتایی که دارم خرج می کنم اگه توهم باشی شاکی میشم به مولا!

پ.ن: همچنان دارم آشپزی می کنم؛دارم می میرم از خواب ولی حوصله ندارم جمع کنم بساطم رو برم بخوابم :|

ب.ر.پ: حاجی شرفم جلو عالم و آدم رفت! یکی نیس بگه مرض داری قرصی که توش آرام بخش داره می خوری میری اتاق بالا؟ :|

سخته فکر این که من بسازمت واسه یکی دیگه ... ولی مگه عشق غیر از اینه که پای همه چیش وایسی حالا هرچی که می خواد بشه؟ :)

پ.ن: چی بکشم من ۱:۰۵ - ۱ ظهر ...