آخرشم دلم نیومد حرف دل بابام رو بذارم زمین؛ نرفتم ولی ...

خدایا من رو از این چت زدگی عظیمی که گرفتارشم نجات بده، بذار به خیر و خوشی فارغ التحصیل بشم بعد هر مدل چتی که خودت صلاح می دونی بزنم!

پ.ن: مرسی که رد دادگی قبلی رو حل و فصل کردی ولی خودت وکیلی این جدیده چه صیغه ایه؟ حواست باشه!

پ.ن: خرم آن روز کزین منزل ویران(دانشگاه) بروم راحت جان طلبم وز پی جانان(زندگی) بروم

جدیدترین روش ارضای حس مادرانه م رسیدگی به اتاق بالاس؛ صبحونه بدم به بچه هام و راهی شون کنم برن سر درس و کار و زندگی شون :)

بعدا نوشت: واقعا هم مثل همه ی بچه ها نمک نشناسن بچه هام ... من چی؟ می تونم مثل مامانا ببخشم و ندیده بگیرم؟ :(

خب اینم از مجمع و شورایی که نمی دونم رفته تو پاچه م یا نه. می دونم اگه نمی رفتم که حتما پشیمون می شدم و حسرتش رو می خوردم. چیزی که نمی دونم اینه که از رفتنش پشیمون میشم یا نه ...

خدایا آخر و عاقبت من رو بی نوبت به خیر کن :)

برق خونه به طرز جذابی رفته؛ همه جا خاموشه به جز اتاق من => اینترنت داریم :)))))

کاش همیشه سورپرایزا انقدر شیرین باشه

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم واندر این کار دل خویش به دریا فکنم

میریم که در جریان بذاریم مادر جان رو ... !

بعدا نوشت: چی شد که مامان حتی ۲ تا عکس هم ازم نخواست؟ :))))

بعدا تر نوشت: چرا مامان انقدر پوکر فیسه؟ :))))

تا در تو نظر کردم رسوای جهان گشتم آری همه رسوایی اول ز نظر خیزد عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زد دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند دل غم دیده ما بود که هم بر غم زد ای عزیزی که به کس جز تو نظر نیست مرا مدتی می گذرد کز تو خبر نیست مرا هرچه کنی بکن ولی از بر من سفر مکن یا که چو می روی مرا وقت سفر خبر مکن پ.ن: در راستای مکالمات امروز من و پونه تو پارک ملت :)))) تو کیستی که محال از تو شکل می بنددخیال، پشت خیال از تو شکل می بندد تو کیستی که هوا را گرفته ای از من خودم که هیچ، خدا را گرفته ای از من

نفس حافظ که همیشه حقه ولی امشب چندتا حرف زده که فقط باید طلا گرفت ...

پ.ن: صفحه ی ۲۳۴ و ۲۸۲

پ.ن: صفحه ی ۱۸۶

نسخه علامه قزوینی و دکتر غنی

بعدا نوشت: امشب از اون شب هاییه که چوب کبریت لای پلکام باید بذارم که بسته نشن ولی بازم نمی تونم دیوانم رو بذارم زمین ...

چرا همه ی آدما با هم میان و با هم میرن؟

بعد میگن چرا عاشورا انقد دلگیره ...

پ.ن: حسین جان میشه سال دیگه اینجایی که الان وایسادم نباشم؟ شده حتی یک قدم نزدیک تر به تو ...

پ.ن: جا داشت هیشکی نباشه بشینم یه دل سیر زار بزنم :)